Ĉi tie parolas

La telefono sonorilas, kaj dum la tre olda grafino manprenas la ricevcilon, la insida grafo pikas al ŝi la orumitan tranĉilon en la koron, kiu batas freneze post ŝia mola kaj tro ampleksa mamo. Li ja koleras, ĉar li rajtigite timas pro la heredaĵo, kiu efektive sur ruze elpensitaj flankvojoj estis enironta en la manojn de certa Arthur Smith.

Sed la kolera kaj ofendita grafo bezonas la monon, ĉar li pasie pokeras kaj sen fortuno krome. La servisto kun la somnambula vizaĝo estas informita kaj portas la kadavron de la grafino en kofro al proksima tombejo.

La murdisto serĉas pro certaj dokumentoj, fine trovas ilin kaj tiam fumas longan pipon. En matena kostumo li atendas la serviston, kiu revenas post du horoj kun gazeto kaj varmega teo, en kies tason la grafino ankoraŭ vivinta miksis mortigan venenon el Sumatra, ĉar certa sinjoro Smith insiste konsilis tion al ŝi, por ke ili estontece povu ĝui la plenan kaj puran feliĉon sen ĝenoj.

La grafo, trinkinta la teon, paliĝas, eligas blasfemojn, bluiĝas kaj formortas. La servisto metas lin en duan kofron kaj portas la grafon al la sama tombejo, kie la dua elfosita tombo jam estas preta por la morta korpo de la grafo. Nur nigra ratogranda kato, kiu elsaltas el la tombo iom timigas la serviston. Ĝi volas elgrati liajn okulojn per siaj grandaj ungoj, sed li mortbatas ĝin kuraĝe per ŝpato.

Tiam la servisto revenas en la domon, kie jam okazis du murdoj. Li surmetas en la loĝoĉambro diskon kun la kriminaltango, dancas lerte kelkajn baletpaŝojn kaj ĉe tio memgarde rigardas. Poste li tiras la maskon de la vizaĝo. Estas, kiel alie apenaŭ plu supozeblus, la honorata kaj tre respektata sinjoro Smith, kiu kontente rikanas.

Kaj denove sonorilas la telefono: "Ĉi tie Gloria-hotelo, la serviston mi petas!" grumblas ina voĉo, kiu pro sia profunda baso iom memoras pri Zarah Leander.

"Estas ĉio en ordo", mielas sinjoro Smith, "anĝeleto mia, dolĉa katinjo, mi flugos al vi!"

Li eliras el la domo kaj veturas en oldmobilo al la Gloria-hotelo, kie Eliza, la kokteleja damo kun la longaj gamboj jam delonge senpacience atendas lin. Ŝi paŭtas, ĉar li ankoraŭ ne alvenis. Tiu idioto, ŝi pensas.

Post alveno li kisas ŝin tiom triumfe, ke ĝentlemano kun ombrelo kaj melonĉapelo, ĝuste enveninta kaj facile rekonebla kiel la privata detektivo Eddy, komencas suspekti la paron. La detektivo "turnas" siajn orelojn en la direkto al la bufedo kaj aŭskultas ĉe tio pri aferoj, pri kiuj li en neniu kazo estu aŭskulinta ion, kaj kiuj donos post kelkaj pliaj komplikaĵoj kaj konfuziĝoj en la fino de la filmo al la kriminalinspektoro Blind la decidan konsilon, kiu havigos al Scotland Yard plian brilan venkon por la justico kaj la justeco. Tio ja ankaŭ en la vera vivo povas okazi, se oni ankoraŭ kredas pri modernaj fabeloj de juĝistoj.

Katinjo-anĝeleto jam iel flaras, ke povus temi pri perfido de tiu senfidela kanajlo, kiu eĉ kiel servisto de damo ne vere taŭgas, kiel ŝi trovas. Sed la dubo nur en la fino de la lasta vica filmo montriĝos kiel tute pravigita, ĉar ĝuste en tiu tempo oni finis la produktadon de tiaj filmoj, ĉar neniu plu volis pagi por ili.