Miĥail Sosĉenko

La bovino en la helico

Grigori Kosonosov, la gardisto de la aviadista lernejo, por permeso estis veturonta en sian hemjan vilaĝon."Nu, kio estas, kamarado Kosonosov", diris la kolegoj ĉe la adiaŭo, " ĉar vi do veturas tien, vi ja ankaŭ eble iom povas agiti tie en la vilaĝo, ĉu?" Diru al la kamparanetoj: "Ĉu tiel aŭ ĉu tiel, la aviado evoluiĝas ĉe ni... Eble ili kunkolektos iom da mono por nova aviadilo!"

"Pri tio vi povas esti certaj", respondis Kosonosov, "mi ja fervore faros propagandon! Estus io alia, se ne temus pri la aviado; sed pri tio estu sen zorgoj, mi ja diros ion ĝustan!"

Kosonosov venis hejmen kaj iris tuj je la tago de sia alveno al la vilaĝsoveto.

"Do", li diris, "mi volas iomete agiti ĉi tie. Ĉu oni ne povas kunvoki kunvenon?"

"Nu, kial ne?!" diris la prezidanto. "Ja agitu do!"

Je la alia tago la soveto kunvokis la kamparanojn al la fajrobrigada remizo. Grigori Kosonosov paŝis antaŭ ilin, kliniĝis kaj komencis:

"Do, tiel tio estas... La aviado, kamaradoj kamparanoj. - Ĉar vi estas needukita popolparto, mi rakontos al vi iom pri la politiko. Ĉi tie, ni diru foje, estas Germanujo kaj tie eble Francio.... ĉi tie Ruslando - kaj tie... nu do, entute... " - "Pri kio vi propre parolas patreto?" demandis la kamparanoj. " "Pri kio?" rediris Kosonosov indignite. "Pri la aviado kompreneble! Ĝi ja tre ekfloras, la aviado! Ĉi tie estas do Rusujo - kaj tie Ĉinio!"

La kamparanoj morne aŭskultis. "Ne ekhaltu!" iu vokis malantaŭe. "Parolu plu!"

"Mi ja tute ne ekhaltas!" Kosonosov diris embarasigite. "Mi parolas ja pri la aviado... ĝi evoluiĝas ĉe ni, kamaradoj kamparanoj. Kontraŭ tio direblas nenio! Kio estas vera, tio veras!"

"Hm! Iomete nekompreneble!" vokis la prezidanto. "Vi, kamarado, devas paroli iom pli laŭpopola, bonvolu! Por ke la amaso komprenu vin!"

Kosonosov pli proksimiĝis al la kamparanaro, embarasite antaŭmetis iom unu piedon kaj komencis denove: "Do, kamaradoj kamparanoj... oni konstruas aviadilojn ĉe ni, kaj poste oni flugas. En la aero - por diri tiel. Nun, kelkaj el ili kompreneble ne bone tenas sin supre - pum! Jam iu sagis teren! Kiel la aviadisto-kamarado Jermilkin! Supren li flugis sufiĉe bone kaj poste pum! Krak! Malseka makulo restis!"

"Li ja ne estas birdo, finfine!" diris saĝe la kamparanoj.

"Ĝuste, tion ankaŭ mi diras!" diris Kosonosov, ĝojigite pri la kunsento. "Kompreneble ne birdo. Birdo, se tiu falas malsupren, nu do, li skuiĝas kaj ek, plu! Alie ĉe la homo! - Jen plia tia aviadisto, tiu falis sur arbon kaj tie pendis kiel pometo! Kompreneble li ektimiĝis, la kompatindulo... estis ege ridige! Nu jes, multe da tiaj aferoj okazas! Jen ekzemple ĉe ni bovino estis ekkaptita de helico. Riĉ-raĉ! - kaj morta ĝi estis... ankaŭ hundoj...."

"Kaj ĉevaloj?" demandis timigite la kamparanoj. "Ankaŭ ĉevaloj, patreto?"

"Ankaŭ ĉevaloj!" diris fiere kun brusttona konvinko, la parolanto. "Tio ofte okazas!"

"Ve, tiuj kanajloj! Forportu ilin la diablo!" diris iu. "Kion ili nun ĉion elpensas al si! Torturi ĉevalojn ĝismorte! Nu, patreto, kaj tio nun evoluiĝas, ĉu?"

"Ĝuste, tion mi ja diras! Ĝi evoluiĝas, kamaradoj kamparanoj... Kaj tial, mi opinias, la tuta kamparanaro kolektu monon."

"Por kio do, patreto?" demandis scivoleme la kamparanoj.

"Por aviadilo kompreneble", diris la parolanto.

La kamparanoj ridetis morne kaj disiris sen hasto. Monon por nova aviadilo Kosonosov ne kunportis, kiam li revenis de sia forpermeso. La kamparanoj de lia hejma vilaĝo simple estis ankoraŭ tro needukitaj.

tradukis Donjo & Cezar

El la libro: So lachte man in der DDR, Eulenspiegelverlag 1999 (Tiel oni ridis en GDR, Strigspegul-eldonejo, 1999, la tekston germanen tradukis Grete Willinsky.

www.buschfunk.com/site/kuenstler/diskografie/16_Jazz_Lyrik_Prosa#394

Grigori Kossonossow, der Wächter der Fliegerschule, fuhr auf Urlaub in sein Heimatdorf.

"Nun, was ist, Genosse Kossonossow," sagten die Kollegen beim Abschied, "da ihr schon hinfahrt, könnt ihr vielleicht ein bißchen agitieren dort im Dorf, wie? Sagt den Bäuerlein so und so, das Flugwesen entwickelt sich bei uns, vielleicht tragen sie etwas Geld zusammen für ein neues Flugzeug!"

"Da könnt ihr versichert sein," antwortete Kossonossow, "ich werd' schon tüchtig Propaganda machen, wär' was anderes, wenn es nicht ums Flugwesen ginge, aber darüber, seid unbesorgt, werd' ich schon was richtiges sagen!"

Kossonossow kam nach Haus und begab sich gleich am Tag seiner Ankunft zum Dorfsowjet.

"Also," sagte er, "ich will hier ein bißchen agitieren! Kann man nicht eine Versammlung einberufen?"

"Nun, warum nicht," sagte der Vorsitzende, "agitiert nur, agitiert nur!"

Am anderen Tag rief der Sowjet die Bauern beim Feuerwehrschuppen zusammen. Grigori Kossonossow trat vor sie hin, verbeugte sich und begann:

"Also, so ist das, das Flugwesen, Genossen Bauern! Da ihr ein, naja, na Gott naja, ungebildetes Volk seid, werde ich euch etwas von der Politik erzählen. Hier, sagen wir mal, ist Deutschland und dort vielleicht Frankreich. Hier Rußland und da - naja, überhaupt..."

"Worüber redest du eigentlich, Väterchen?" fragten die Bauern.

"Worüber?" erwiderte Kossonossow empört, "über das Flugwesen natürlich! Blüht halt sehr auf, das Flugwesen! Hier ist also Rußland und hier ist China."

Die Bauern hörten finster zu. "Halt' dich nicht auf!" rief jemand von hinten. "Red' weiter!"

"Ich halt' mich ja gar nicht auf", sagte Kossonossow eingeschüchtert. "Ich red' ja über das Flugwesen. Es entwickelt sich bei uns, Genossen Bauern, nichts dagegen zu sagen, was wahr ist, ist wahr!"

"Hm, etwas unverständlich," rief der Vorsitzende. "Sie, Genosse, müssen etwas volkstümlicher sprechen, bitte, daß Sie die Masse auch versteht!"

Kossonossow trat näher an den Haufen der Bauern heran, setzte verlegen das eine Bein etwas vor und begann von neuem: "Also, Genossen Bauern -man baut Flugzeuge bei uns. Und nachher - ssst - fliegt man! In der Luft sozusagen!

Nun, mancher natürlich hält sich oben nicht gut, bums, saust er runter wie der Fliegergenosse Jeremilkin, rauffliegen tat er ganz gut und dann bums, krach, ein nasser Fleck blieb übrig!"

"Ist doch kein Vogel schließlich," sagten weise die Bauern.

"Eben, das sag' ich auch!" sagt Kossonossow, erfreut über die Anteilnahme. "Natürlich kein Vogel! Ein Vogel, wenn der herunterfällt, nun ja, er schüttelt sich und los weiter.

Anders beim Menschen. War da noch so ein anderer Flieger. Der fiel auf einen Baum und hing da wie ein Äpfelchen. Hat sich natürlich erschreckt, der Arme, es war zum kranklachen!

Ja, ja, ja, verschiedenes passiert so! Da ist einmal eine Kuh bei uns in den Propeller gekommen! Ritsch, ratsch, weg war sie! Auch Hunde!"

"Und Pferde?" fragten ängstlich die Bauern. "Auch Pferde, Väterchen?"

"Auch Pferde!" sagte stolz im Brustton der Überzeugung der Redner. "Das kommt oft vor!"

"Ach, diese Kanallien, hol' sie der Teufel!" sagte jemand. "Was sie sich jetzt alles ausdenken: Pferde zu Tode quälen - nun Väterchen -und das entwickelt sich jetzt, ja?"

"Eben, das sag' ich ja! Es entwickelt sich, Genossen Bauern! Und darum meine ich, sammelt vielleicht die ganze Bauernschaft etwas Geld."

"Wofür denn bloß, Väterchen?" fragten neugierig die Bauern.

"Für ein Flugzeug natürlich!" sagte der Redner. Die Bauern lächelten sehr finster und gingen langsam auseinander.

Geld für ein neues Flugzeug brachte Kossonossow, als er von seinem Urlaub zurückkam, nicht mit. Die Bauern seines Heimatdorfes waren eben noch ein zu ungebildetes Volk.

Por esperantistoj: Tiu gemana versio iomete deflankiĝas de la originala germana traduko uzita de interpreto Krug en la kompaktdisko 'Jazo, liriko, prozo I' , do, ne miru, se la traduko laŭ la originaltraduko de Grete Willinsky iomete deflankiĝas de nia supra traduko.