Rakonto el Ĉinio

La fantomo en la gastejo

Malmultajn kilometrojn for de la ĉefurbo de la distrikto Yang-hsin troviĝis gastejo, kiun mastrumis olda viro kaj ties filo. Iun vesperon frapis kvar vojaĝantoj la pordon, kiuj tie volis pasigi la nokton. Ĉar ĉiuj litoj estis okupitaj, la gastejestro por la unua rifuzis ilin. La fremduloj, kiuj estis ĝismorte lacaj kaj elĉerpitaj, petis lin tamen tiel insiste havigi tranoktejon al ili, ke li fine koncedis kaj diris:

"Se vi ne estas tro elektemaj, mi ja povus trovi loketon por vi. Sed ĝi ne estas afero por ĉiu."

La vojaĝantoj certigis al li, ke estas tute indiferente al ili, se ili nur povus sterni kaj ripozi.

Nun antaŭ ne longe estis mortinta la bofilino de la gastejestro kaj kuŝis en unu el la inoĉambroj - la filo de la gastejestro, kiu volis aĉeti ĉerkon, ankoraŭ ne revenis.

La gastejestro montris la ĉambron al la fremduloj kaj starigis lampon sur la tablon. La kadavro de la ino kuŝis, kiel estis kutime, vualita en papervestaĵojn, je unu finaĵo de la ĉambro, je la alia fino estis dormejoj por kvar homoj.

La vojaĝantoj sternis kaj baldaŭ firme endormiĝis. Nur unu el ili ankoraŭ estis nedormanta. Ankaŭ li preskaŭ jam endormetis, sed jen li subite aŭdis knaron de la stablo, sur kiu kuŝis la mortintino. Li malfermis la okulojn kaj vidis en la lampolumo, kiel la morta junulino leviĝis kaj iris renkonte al la dormantoj. Silka vualo estis metita ĉirkaŭ ŝian kapon kaj ŝia vizaĝo estis morte pala. Ŝi kliniĝis super la tri dormantojn kaj elspiris ilin sur la vizaĝon. De hororo kaptite, la kvara viro tiris la litkovrilon trans la kapon kaj retenis la spiron. Li aŭdis kiel ŝi elspiris ankaŭ sur lin kaj tiam reiris al la stablo, kiu knaris, kiam ŝi ekkuŝis sur ĝi.

Li levis la litkovrilon iom flanken kaj vidis, ke ŝi nun ree tie kuŝis rigide.Li ne kuraĝis fari bruon, li nur sekrete puŝis siajn kunulojn, kiuj tamen ne moviĝis. Li volis ĵus vesti sin kaj forŝteliĝi, sed tiam la knarado eksonis denove kaj li glitis ree rapide sub la litkovrilon.

Plian fojon la junulino iris al li, elspiris lin plurfoje kaj tiam rekuŝiĝis.

Mallaŭte li etendis sian manon al la pantalono, surmetis ĝin kaj kuris el la ĉambro, tiel rapide kiel li kapablis.

Ankaŭ la mortintino eksaltis kaj sekvis lin, sed jam li estis malfermriglinta la pordon kaj forkuregis, la fantomo sekvis en lia spuro, dume li kriis kun akra voĉo. Ŝajne neniu aŭdis lin, kaj li ne provis unue frapi la pordon de la gastejo, sed kuris tuj sur la ŝoseo en la direkto al la ĉefurbo. Post certa tempo ĉe la vojrando ekaperis monaĥejo; li kuris tien kaj frapis kun ambaŭ pugnoj la pordegon. Al la monaĥo, kiu baldaŭ poste aperis, lia rakonto ŝajnis stranga kaj li ne enlasis lin.

La fantomo intertempe proksimiĝis je mamultaj paŝoj, kaj li havis neniun alian eblon krom kuri al proksime staranta arbo. Ĉiam, kiam la fantomo volis kapti lin, li evitis al alia flanko. La junulino fine furioziĝis pro kolero, kaj kiam ambaŭ, disigite nur de la arbo, lacigite kaj anhelante staris unu antaŭ la alia, ŝi subite saltis antaŭen kaj bate fermis ambaŭ brakojn ĉirkaŭ la arbon, por tiel kapti lin. La viro retrofalis teren, kaj tio savis la vivon al li, ĉar la kadavro restis stari rigide, la brakojn ferminte ĉirkaŭ la arbon.

La monaĥo, aŭskultinte je la pordo kaj aŭskultante nenion plu, elvenis kaj vidis la viron senkonscie kuŝanta sur la tero. Li levis lin kaj portis lin en la monaĥejon. Frumatene la viro ree konsciiĝis, kaj tuj, kiam li estis trinkinta iom da buljono, li kapablis rakonti la tutan historion. Kiam ili iris eksteren, ili vidis, ke la junulino ankoraŭ tiam staris rigide ĉe la arbo.

Ili informis la urbestraron, kaj jam baldaŭ venis oficisto, kiu ordonis, ke oni forportu la kadavron. Sed la fingroj de la junulino tiom profunde boriĝis en la arboŝelon, ke ŝiaj najloj malaperis en ĝi. Nur post longa tempo kaj kun granda peno, sukcesis solvi ŝin de la arbo. Tiam oni sendis heroldon al la gastejo. Tie estis granda spektaklo, ĉar la tri aliaj vojaĝintoj estis trovitaj mortaj sur siaj dormejoj.

La kvara vojaĝanto, kiu timis, ke hemje fia najbaro povus akuzi lin pro la morto de siaj kunuloj, petis la urbestraron pri skribaĵo, kun kiu li povas pruvi sian senkulpecon. La urbestraro donis lin tian pruvilon, kaj tiel li marŝis sola plu.


PS: El germana traduko tradukita de Donjo & Cezar el Fischer TB Verlag GmbH, Frankfurt am Main, 1975