Post ŝia mondĉampionada venko en libera stilo je 200 metroj ŝi formis per siaj fingroj en la naĝbaseno de Melburno koron; ĉe la konkurso je 400 metroj, en kiu ŝi same venkis, ŝi publiken salutis per mano, sur kies interna manplato legeblis kvar literoj: LOVE. La amsalutoj estis destinitaj al Luca Marin., jen ardokula stafetnaĝisto el Sicilio. La nacio kiel ĉiam estis tute ekscitita pri tiaj prezentadoj, se La Manaudou estas en la ludo. Ĉiuj grandaj francaj gazetoj montris grandajn bildojn pri tio sur siaj titolpaĝoj. Sed nun al la francoj certe tuj ĉesiĝis la inklino pri la amrilato de sia naĝista sportstelulino. La amrilato turnis sin al alia neatendita direkto por Francio ne ĝojiga. Lunde konatiĝis, ke Laure Manaudou forlasis haste-senprokraste sian trejngrupon en Canet kaj la longjaran trejniston Philippe Lucas kaj transloĝiĝis al la amiko en Turino. Reveno ne estas verŝajna. „Ŝi kunprenis sian katon“, diris Lucas lakone, „mi ne pensas, ke ŝi revenos.“ Lucas kaj Manaudou, tio estis jam de ekstere nekutima sporta rilato. Deveninte el Villeurbanne, la naĝistino estas belulino, kun longaj membroj, bronzkolora kaj kun belforma vizaĝo. Lucas 43-aĝa, aspektas kiel olda rokulo aŭ , nu do, kiel prostituisto. Li portas sian arĝente grizan hararon ĝisŝultre kaj glate kombite malantaŭen. Li havas suprajn brakojn kiel iam Schwarzenegger, li portas ampleksan oroĉenon ĉirkaŭ la kolo, diversajn brakringojn kaj ĉemizojn muskolmontrantajn. Dekkvarjare ŝi eliris el la gepatra domo kaj venis al li. Li fomis ŝin en la plej multflankan naĝistinon de la mondo. Antaŭ tri jaroj en Ateno ŝi gajnis kiel unua franca naĝistino en la sporthistorio la oromedalon (libera stilo je 400 metroj). De tiam Francio profunde kliniĝas antaŭ ŝi. Ŝi apartenas apud Zinedine Zidane kaj la tenisludistino Amélie Mauresmo al la plej popularaj francaj sportistoj. Intertempe ŝi enspezas kiel varbofiguro laŭdire unu kaj duonan milionon da eŭroj jare.

La disiĝo trafis la nacion kiel ŝoko. En la prezidanta elekto ŝi estis la dua granda temo.La cirkonstancoj ankoraŭ estas malklaraj. Sed oni ne bezonas multe da fantazio, por ke oni interpretu la tuton kiel fuĝon. Lucas estas konata kiel krudulo. „Li volis havi pli ĉiutage“, skribis „L'Équipe“. Kiel la afero disvolviĝas ne estas certe. Laŭdire ŝi estontece trejnos ĉe ŝia amiko en Italio. Radikala paŝo kiel tiu verŝajne ne estos sen sekvoj, nur 15 monatojn antaŭ la Olimpiaj Ludoj en Pekino. Kelkaj antaŭdiras eĉ karieran krizon. Finfine en la naĝsporto ekzistas neskribita leĝo. Ĝi tekstas: Amo malrapidigas.

Saluton, mi ekzistas!

Kial la fotografo Fabien Breuvart fotas per polaroido nelegalajn enmigrintojn en Parizo kun francaj ŝtatanoj

En Francio vivas momente ĝis 400 mil da homoj sen valida permeso por restado, ĝis 80 mil da ili en Parizo kaj en la antaŭurboj. Ili laboras spite al tio de jaroj en entreprenoj, plej ofte sub malĝusta nomo aŭ kun falsaj paperoj, kiujn iliaj labordonantoj aranĝis por ili. Sub tiaj falsaj nomoj ili pagas impoŝtojn kaj kotizojn por asekuroj, sen povi uzi la servojn. La enmigrintoj mem por la ŝtato ne estas ekzistantaj, ĝis la oficejo pri enmigrado arestigas ilin. Precipe ekde la komenco de tiu ĉi jaro sed ankaŭ jam antaŭe batalas la senpaperuloj (Sans-papiers), do la laboristoj sen valida permeso pri restado, por sia legaliĝo. La Sudgermana Gazeto parolis kun la fotografo Fabien Breuvart, kiu fotis grupon, kiu de kvin monatoj okupas sindikatan domon en la centro de Parizo. Sur la bildoj oni vidas ilin kun francaj ŝtatanoj, kiuj kiel signo de la solidareco montras siajn identigilojn al la kamerao.

SG: Monsieur Breuvart, ĉu vi jam sendis viajn portretojn al Nicolas Sarkozy?

Fabien Breuvart: Eble li jam sopire atendas ilin! Ne, serioze, mi ja neniam atingus lin persone. Tion mi tute ne intencas.

SG: Kial vi do inicitiis la fotoprojekton?

B.: Mi volas montri, ke la sola diferenco inter tiuj du homoj sur la papero estas nur eta peco de papero. Tial mi petis la homojn, ke ili lasu foti sin kun enmigrintoj sen paperoj kaj montru samtempe siajn proprajn identigilojn. Por la plej multaj estis granda defio. Tion postulas normale nur la polico!

SG: Vi ludis policiston, ĉu? Kaj vi alparolis homojn sur la strato, ĉu?

B: Tion mi bonŝance devis fari nur en la unua semajno.

G: Kio okazis poste?

B: La gazeto Le monde faris tekston pri la projekto. Kaj subite la homoj venis tute per si mem, ĉar ili volis kunagi.

SG: Kial tiu engaĝo?

B: Ne estas tiel, ke la francoj fondus multajn politikajn grupojn por helpi al enmigrintoj. Sed ili scias la problemon jam delonge kaj provas helpi siamaniere. Ino rakontis al mi de sia filo en lernejo, kies patro estis arestita, ĉar li estas nelegala enmigrinto. Io tia tuŝas la homojn.

SG: Kion la homoj diris pri viaj bildoj? Oni ja eksponis ilin surstrate.

B.: Tio plej surprizis min. Ili tute ne volis vidi la foton. Estis pli tiel, kvazaŭ ili pretervenus por doni sian voĉon, kiel ĉe elekto. Estis politika ago. Kaj mi ĝuste faris polaroidajn fotojn, por ke mi povu rekte montri la fotojn al la fotitoj.

SG: Ĉu tio ne estas risko por la senpaperuloj tiel evidente malkaŝi sian identecon?

B.: Antaŭ certa tempo, jes, sed nun jam ne plu. La senpaperuloj volas ja havi publikan atenton. De kiam Sarkozy pliakrigis sian azilpolitikon. Pro tio mi ankaŭ ĉiutage kopiis la fotojn kaj gluis ilin al murvandoj apud mia ateliero.

SG: Ĉu estis ankaŭ preterirantoj, kiuj kritikis viajn bildojn?

B.: Unufoje venis ino kaj diris, ke la nelegalaj enmigrintoj ne havu lokon en Francio kaj ke oni devus ekzili ilin. Sed tio estis tre tre maljuna damo.

SG: Prezidanto Sarkozy ĝis la fino de la jaro volas ekzili 26 mil da nelegalaj enmigrintoj. Ĉu tiu politiko ankoraŭ konvenas al la nuna tempo?

B.: Mi havas la senton, ke la ideo enplantiĝis en la okdekaj jaroj kaj pli poste kun la elekta sukceso de Jaques Chirac, ke Francio ne bezonas enmigrulojn. La dekstra politikisto Jean- Marie Le Pen, gvidanto de la Front National tre multe kontribuis al tiu pensmaniero. Kvankam ekonomoj jam nun diras, ke oni revokos ĉiujn ĉi homojn. Ni vivas ja en internacia ekonomia sistemo! Estas freneze ekzili tiujn homojn. Mi pensas, ke ankaŭ Sarkozy scias, ke li ne tiel simple povas forsendi ilin.

SG: Oni apenaŭ povas imagi, ke oni unuflanke pagas impoŝtojn kaj aliflanke ne ekzistas por la ŝtato.

B.: En Francio kutimas, ke nelegalaj enmigrintoj laboras en entreprenoj. Kaj tion dek aŭ dekkvin jarojn. Antaŭ nelonge venis viro al mi, kiu jam en la sesdekaj jaroj laboris en Francio sub la prezidanto Charles de Gaulle. Kaj ankoraŭ nun li ne havas paperojn. Post kvardek jaroj! Kompreneble tiuj homoj iam komencas serĉi publikecon kaj diras: Saluton! Mi ekzistas! Kaj mi volas restadi en Francio.

SG: Kiuj homoj sur la fotoj konserviĝis en via memoro?

B.: Ino kun la nomo Coumba Ba: Ŝi venis antaŭ kvar jaroj el Maŭricio al Francio. Ŝi vivas ĝis nun de humaneca subteno. Kiam ŝia filo en aŭgusto mortis kaj estis entombigota, ŝi ne povis flugi al Maŭricio, ĉar ŝi kiel fuĝinto ne povas reiri en sian landon. Aŭ Diallo Amadou: li laboras de ses jaroj kiel purigisto en Parizo. Lia edzino estas francino. Li havas etan filon, kiu nomiĝas Samba Diallo, ĉi tie naskita. Tamen liaj du provoj kiel politika rifuĝinto ricevi permeson pri restado estis vanaj.

SG: De monatoj la Sans-papiers tenas okupataj sindikatan domon en Parizo. Kiel tie estas la vivkondiĉoj?

B.: Estas tutaj familoj tie. Patrinoj kun siaj junaj infanoj. Tiuj homoj vivas tie, ili kuiras tie, kaj ili ekiras de tie al la laboro. Ili esperas paperojn. Oni bezonas influhavajn pledantojn por ricevi permeson pri restado. Ĉiu alia jam delonge freneziĝintus, sed tiuj homoj ne havas problemon tie eventuale ankoraŭ longe devi elteni.

Intervjuo: Aleksandra Eul


Donjo & Cezar tradukis el la Sudgermana Gazeto, 22-a sept. de 2008