Uri Avnery: Fandita plumbo
Uri Avnery: Geschmolzenes Blei
Uri Avnery: Melten lead
Uri Avnery
"Fandita plumbo"
TAGON POST TAGO kaj nokton post nokto elsendas la araba Aljazeera-tv-kanalo plej hororigajn bildojn: Montoj de kripligitaj kadavroj, plorantaj parencoj, kiuj serĉas inter dekoj de mortintoj kuŝantaj unu apud la aliaj siajn karulojn. Ino eltiras inter ruinpecoj sian junan filinon, kuracistoj provas, sen medikamentoj, savi la vivon de la vundigitoj...
Milionoj de homoj rigardas tiujn terurajn bildojn, unu foto post la alia, tagon post tago. Tiuj bildoj por ĉiam fiksiĝos en la memoro: terura Izraelo, abomena Izraelo, malhumana Izraelo. Tuta generacio de malamantoj plenkreskiĝos. Jen la terura prezo, kiun ni devos pagi, se delonge estos forgesintaj ĉiuj aliaj sekvoj de la milito.
MALLONGE POST NOKTOMEZO raportis la arablingve parolanta tv-elsendejo Aljazeera (prononcu Alĵazira) pri tio, kio ĝuste okazas en Gaza-Strio. Subite la kamerao turniĝis al la tenebra ĉielo. Ĝi estis peĉonigra. Oni povis vidi nenion, sed aŭskulti sonadon, la bruon de aviadilo, timigan hororigan tondradon.
Estis ne eble ne pensi tiumomente pri la dekmiloj de infanoj en Gaza-strio, kiuj en tiu momento same aŭdis la bruon kaj kies brakhararo hirtiĝis pro tio, paralizitaj pro timo kaj atendandaj la faladon de la bomboj.
„IZRAELO DEVAS defendi sin kontraŭ la raketoj, kiuj terorigas niajn sudajn urbojn“ klarigas la izraelaj parolantoj „La palestinanoj devas reagi je la mortigado de niaj batalantoj interne de Gaza-Strio“ sciigis parolantoj de Hamaso.
Kio koncernas la renversigon de la pafpaŭzo, estas dirende, ke aŭtentika pafpaŭzo ekzistis neniam. .
La plej grava en pafpaŭzo en Gaza-Strio devintus esti la malfermo de la limtranpasejoj. Sen tiu ĉiama provizfluo ne povas esti vivo en Gaza-strio. Sed la limtranspasejoj estis - krom kelkaj horoj tiam kaj tiam - ne malfermitaj. La blokado de la lando ekde la maro kaj el la aero kontraŭe al popolo ampleksanta milonon kaj duonon da homoj estas militago, same tiel kvazaŭ bomboj falus kaj raketoj estus ekpafitaj. Ĝi paralizas la vivon en Gaza-Strio: ĝi detruas enspezfontojn kaj ŝovas centmilojn de homoj al la rando de malsato ; hospitaloj ne plu funkcias; kurento kaj akvoprovizo estas interrompitaj.
Tiuj, kiuj - egale sub kiu preteksto – decidis pri tio– sciis, ke sub tiaj cirkonstancoj ne povas esti vera pafpaŭzo.
Jen la esenca afero. Poste sekvis la provoketoj, kiuj estis lanĉitaj por tio, ke Hamaso reagu. Post pluraj monatoj, dum kiu apenaŭ estis pafitaj Qassam-raketoj, estis sendita izralea armea taĉmento en la Gaza-Strion, "por detrui tunelon, kiu tre proskimiĝis al la limbarilo". Rigardate el nura militista vidpunkto, estus estinte multe pli prudente, meti embuskon je la izraela flanko de la barilo. Sed estis la celo, trovi pretekston por fini la pafpaŭzon, kaj tiel, ke eblas ŝovi la kulpon al la palestinanoj. Kaj efektive, post pluraj tiaj agetoj, ĉe kiuj estis mortigitaj Hamaso-batalantoj, Hamaso venĝis sin per masiva grenadpafado kaj - jen – la pafpauzo estis finita. Kaj ĉiuj kulpigis Hamason.
KIO ESTIS LA CELO? Zipi Livni proklamis ĝin malferme: neniigi la Hamasregadon en Gaza-Strio. La Qassam-grenadoj servis nur kiel preteksto.
Likvidi la Hamasreagdon, ĉu? Tio sonas preskaŭ kiel artikolo el ĉapitro el la fama libro de Barbara Tuchman „La marŝo de la stultuloj“. Ja ne estas sekreto, ke estis la izraela registaro, kiu komence kunstarigis la organizon Hamaso. Kiam mi ĉeokzae demandis la iaman Shin-Bet-ĉefon, Yacob Peri, pri tio, li donis strangan respondon: „Ni ne kreis ĝin, sed ankaŭ ne malhelpis la ekeston. “
Dum jaroj la islama movado estis privilegiita de la oficialaj izraelaj instancoj en la okupitaj terenoj. Ĉiujn aliajn politikajn aktivadojn oni rigore subpremis, sed la agadojn en la moskeoj oni permesis. Oni kalkulis simple kaj naive: en tiu tempo PLO estis rigardata kiel la ĉefmalamikaro, Yassir Arafat estis la tiutempa Satano. La islama movado preĝis kontraŭ PLO kaj kontraŭ Arafat kaj tiel la islama movado estis rigardata kiel aliancano.
Kun la eksplodo de la unua Intifado en 1987 la islama movado oficiale akceptis la nomon Hamaso (jen la arabaj komencliteroj de la „islama rezistomovado“) kaj aliĝis al la batalo. Eĉ tiam Shin Bet preskaŭ jaron entreprenis nenion kontraŭ tio, dume Fatah-membroj amase estis ekzekutataj aŭ arestataj. Nur post jaro estis arestitaj Sheik Ahmed Yassin kaj liaj kolegoj.
De tiam la rado turniĝis. Nun Hamaso estas la aktuala Satano, kaj PLO de multaj en Izraelo estas rigardata kiel filio de la cionisma movado. La logika konkludo de la izraela registaro interesiĝanta pri paco devintus esti ampleksaj koncedoj al la Fatah-movado: La fino de la okupado, subskribo de packontrakto, la fondo de palestina ŝtato, retiriĝo al la limoj de 1967, prudenta solvo de la rifuĝintoproblemo, enliberigo de la prizonuloj. Tio certe estus haltinta Hamaso-on.
Sed logiko kaj politiko malmulte rilatas; ĉar okazis nenio. Male. Post la murdo al Arafat klarigis Ariel Sharon Mahmoud Abbason, kiu transprenis la oficon de Arafat, „senplumigita kokino“. Abbason oni koncedis eĉ ne la plej etan politikan sukceson. La intertraktadoj - sub usona patronado - fariĝis komedio. La plej aŭtentika Fatah-gvidanto Marwan Barghouti estis sendita je vivtempo en prizonon. Kaj anstataŭe al la grandanima enliberigo de prizonuloj oni donis sensignifajn kaj ofendigajn "gestojn".
Abbason oni regule humiligis. Fatah aspektis kiel vaka kartoĉo, kaj Hamaso gajnis triumfan venkon ĉe la palestinaj elektoj – dum la plej demokrata baloto, kiu iam ajn estis entreprenita en la araba mondo. Izraelo bojkotis la elektitan registaron. Ĉe la sekvanta interna batalo gajnis Hamaso la potencon en Gaza-Strio.
Post ĉio ĉi decidis nun la registaro de Izraelo „likvidi la Hamasregadon en Gaza-Strio“ – kun sango, fajro kaj fumkolonoj.
LA OFICIALA NOMO DE LA MILITO estas „Gisita plumbo"“, du vortoj el infankanto pri brokantaĵo, Ĥanuko-ludilo.
Nomi ĝin balotbatalmilito, estus pli precize.
Ankaŭ en la pasinteco dum balotoj militaj agadoj estis entreprenitaj. Menaĥem Begin ĵetigis bombojn sur la irakan atomreaktoron dum balotkampanjo en 1981. Kiam Ŝimon Peres asertis, ke tio estas balottruko, kriis Begin ĉe elektoveturado: „Judoj, ĉu vi vere pensas, ke mi sendus niajn kuraĝajn junulojn en la morton, aŭ eĉ pli terure lasus kapti ilin de homaj bestaĉoj kiel prizonulojn, nur por gajni la elekton?“ Begin gajnis la elekton.
Peres ne estas Begin. Dum la kampanjo en 1996 li ordonis la invadon en Lebanonon. (La entrepreno "Beroj de l' kolero“). Ĉiu estis konvinkita, ke li faris tion por gajni la baloton. La milito estis malsukceso, kaj Peres perdis la elekton kaj Binyamin Netayahu kaptis la stirilon.
Barak kaj Zipi Livni elturniĝas helpe de la sama malnova truko. Post la enketoj kreskis la antaŭdiritaj elektorezultoj por Barak interne de du tagoj je kvin kneset-seĝoj. Do okdek mortaj palestinanoj pro seĝo. Sed estas komplike iri trans tavolon de kadavroj. La sukceso povas solviĝi interne de minuto en nenion, se la milto estas rigardata de la izraela publiko kiel misbato. Ekzemple, se la raketoj plu trafas Be’er Sheba, aŭ, se la teratako rezultigas multajn izraelajn mortigitojn.
La tempomomento ankaŭ pro alia vidpunkto estis zorgeme elektita. La milito komencis du tagojn post Kristnasko, kiam ferias la usonaj kaj eŭropaj politikaj respondeculoj ĝis la nova jaro. La kalkulado: eĉ, se iu volus kaj provus stopi la militon, neniu rezignus pri siaj ferioj. Tio certigis al la milito ankoraŭ kelkajn tagojn sen premo el ekstere.
Plia kialo por tiu tempmomento estas tiu, ke estas la lastaj tagoj de Georgo Buŝ en la Blanka Domo. De tiu de sango makulita ŝtipkapulo povus esti eĉ atendata entuziasma subteno de la milito – kaj tiel tiam vere okazis. Barack Obama ankoraŭ ne komencis sian oficon kiel prezidanto kaj havas bonan pretekston konduti silente: „Estas nur unu prezidanto". La silento ne estas bona signo por la ofica tempo de prezidanto Obama.
LA PLEJ GRAVA AFERO estis ne fari la saman eraron kiel en la dua Lebanon-milito. Tion oni ripetis senfine en ĉiuj sciigaj programoj kaj interparolaj tv-prezentadoj.
Tio ne ŝanĝas la faktojn: la Gaza-milito estas preskaŭ precize la ripeto de la dua Lebanon-milito.
La strategia koncepto estas la sama: terorigi la civilan loĝantaron per seninterrompaj atakoj el la aero kaj semi morton kaj detruon. Tio por la aviadistoj ne estas danĝero, ĉar la palestinanoj ne posedas aerdedefendon. Oni kalkulis kaj kalkulas tiel: se la la tuta vivteniga infrastrukturo de la Gaza-strio plej parte estas detruita kaj kaoso regas, la loĝantaro ribelas kaj renversas la Hamas-reĝimon. Mahmoud Abbas tiam revenos sur la dorso de izraela tanko al Gaza.
Ankaŭ en Lebanono tiu ĉi kalkulo ne funkciis. La bombardita loĝantaro inklude de la kristanoj unuiĝis malantaŭ la Hisbollah, kaj Hassan Nasrallah fariĝis la heroo de la araba mondo. Io simila ankaŭ ĉi tie okazos. Generaloj, estas vere, estas ekspertoj ĉe la uzado de armiloj kaj de operacioj de armeaj taĉmentoj, sed ne ekspertoj pri amaspsikologio.
Antaŭ kelke da tempo mi verkis, ke la Gaza-blokado estas speco de scienca eksperimento, por eltrovi kiom longe oni povas elmalsatigi loĝantaron kaj fari ties vivon infero, antaŭ ol ĝi cedas al la premo. Tiu ĉi eksperimento estis entreprenita kun la grandanima helpo de Eŭropo kaj Usono. Ĝis nun la eksperimento ne sukcesis. Hamaso fariĝis pli forta kaj la trafpovdistanco de la Quassam-raketoj pli longa. La aktuala milito estas la daŭrigo de la eksperimento kun aliaj rimedoj.
Povus esti, ke la armeo „ne havos alian alternativon“ ol rekonkeri Gaza-Strion, ĉar ne estos alia vojo por stopi la Quassam-raketojn – krom tio, ke oni decidas kun Hamaso kontrakton, kiu troviĝas en kontrasto kun la registara politiko. Se la tera invado komenciĝas, ĉio dependos de la motivado kaj la kapabloj de la Hamasbatalantoj kontraŭe al la izraelaj soldatoj. Neniu scias, kio okazos tiam.
TAGON POST TAGO kaj nokton post nokto elsendas la araba Aljazeera-tv-kanalo plej hororigajn bildojn: Montoj de kripligitaj kadavroj, plorantaj parencoj, kiuj serĉas sub la dekoj de mortintoj kuŝantaj unu apud la aliaj siajn karulojn. Ino eltiras inter ruinpecoj sian junan filinon, kuracistoj provas, sen medikamentoj, savi la vivon de la vundigitoj... (la anglalingva Aljazeera-tv- elsendejo kontraste al la arabe parolanta „frateca“ elsendejo trairis mirindan ŝanĝon; oni sendas nur „purigitajn“ bildojn kaj kontribuas libere al la izraela registara propagando. Estus interese ekscii, kio tie okazas.)
Milionoj de homoj rigardas tiujn terurajn bildojn, unu foto post la alia, tagon post tago. Tiuj bildoj por ĉiam fiksiĝos en la memoro: terura Izraelo, abomena Izraelo, malhumana Izraelo. Tuta generacio de malamantoj plenkreskiĝos. Jen la terura prezo, kiun ni devos pagi, se delonge estos forgesintaj ĉiuj aliaj sekvoj de la milito.
Milionoj de homoj rigardas tiujn terurajn bildojn, unu foto post la alia, tagon post tago. Tiuj bildoj por ĉiam fiksiĝos en la memoro: terura Izraelo, abomena Izraelo, malhumana Izraelo. Tuta generacio de malamantoj plenkreskiĝos. Jen la terura prezo, kiun ni devos pagi, se delonge estos forgesintaj ĉiuj aliaj sekvoj de la milito.
Sed jen ankoraŭ estas io, kio stampos sin en la memoron de tiuj milionoj de homoj, la bildo de mizere koruptita pasiva araba reĝimo.
El araba vidpunkto unu fakto prezentiĝos tute supre: la muro de la hontego.
Por la miliono kaj duono d araboj em Gaza-triio, kiuj devas suferi tiom terure, la ununura eliro al la mondo,kiu ne estas regata de Izraelo, la limio al Egptio. Nur de tie povas veni vivnecesaj nutraĵoj kaj meidkamentoj, kiuj povas savi la vivon de vundigitoj. La limo ankaŭ en la kulmino de la hororo resatadas malfermita. La egipta armeo fermis la ununuran vojon por nutraĵoj kaj medikamentoj, dume kirurgoj faras operaciojn de vunditoj sen anestesaj substancoj. .
Tra la tuta araba mondo sonadas de unu finaĵo ĝis la alia finaĵo la vortoj de Hassan Nasralleh: la regantoj de Egiptio estas la komplicoj de l' krimo. Ili kunlaboras kun la „cionisma malamiko“ por rompi la reziston de la palestoina popolo. Mi supozas, ke ili celas ne nur Mubarak, sed ankaŭ la aliajn gvidantojn, de la saŭdaraba reĝo ĝis la palestina prezidanto. Se oni rigardas la manifestaciojn en la tuta araba mondo, kaj aŭskultas la sloganojn, jen oni ekhavas la impreson kvazaŭ por multaj araboj iliaj gvidantoj en la plej bona kazo aperas kiel tiaj, kiuj sentas kompaton aŭ plej malbonkaze agas kiel mizeraj ŝtatperfiduloj.
Tio havos historiajn konsekvenvcojn. Tuta generacio de arabaj gvidantoj, kiuj estis sindediĉaj adeptoj de la ideologio pri sekulara araba naciismo, la postsekvuloj de Gamal Abd-al-Nasser, Hafez al-Assad und Yasser Arafat, ŝajne estas forviŝitaj de la historia scenejo, sed en la araba tereno konsistas nur unu sola alternativo, tiu de islama fundamentismo.
Tiu milito estas kiel la skribaĵo surmura. Izraelo preterlasas la okazon fari pacon kun la sekulara araba naciismo. Morgaŭ ĝi estos konfrontata ku unuforma fundamentista araba mondo, kun Hamaso de la deka potenco.
TAKSIVETURIGISTO en Tel Aviv, en kies taksio mi veturis, pensios laŭte: Kial oni ne devigu la filojn de ministroj kaj de kneset-membroj en armean bataltaĉmenton kaj forsendu ilin por ke ili en venonta terinvado en Gaza povos antaŭiri la aliajn?
(Laŭ la germana traduko de Ellen Rohlfs, kiu estas aŭtorizata de la verkinto)
verkita je la dua de januaro en 2009
Uri Avnery
„Geschmolzenes Blei“
TAG FÜR TAG und Nacht für Nacht sendet der arabische Aljazeera-Kanal die grauenhaftesten Bilder: Berge von verstümmelten Leichen, weinende Verwandte, die unter den Dutzenden von Leichen, die neben einander liegen, nach ihren Lieben suchen. Eine Frau zieht unter den Trümmern ihre junge Tochter hervor, Ärzte versuchen, ohne Medikamente das Leben der Verletzten zu retten. ...
Millionen sehen diese schrecklichen Bilder, ein Foto nach dem anderen, Tag um Tag. Diese Bilder werden sich ihnen auf immer ins Gedächtnis einprägen: schreckliches Israel, abscheuliches Israel, unmenschliches Israel. Eine ganze Generation von Hassenden wird heranwachsen. Das ist der schreckliche Preis, den wir werden zahlen müssen, wenn längst alle anderen Folgen des Krieges in Israel vergessen worden sind.
KURZ NACH MITTERNACHT berichtete der arabisch sprechende Aljazeera-Sender über das, was gerade im Gazastreifen geschieht. Plötzlich wurde die Kamera zum dunklen Himmel gedreht. Er war pechschwarz. Man konnte nichts sehen, doch ein Geräusch hören: das Geräusch von Flugzeugen, ein erschreckendes, entsetzliches Dröhnen.
Es war unmöglich, nicht an die Zehntausende Kinder im Gazastreifen zu denken, die dieses Geräusch in diesem Augenblick auch hören und die vor Angst schaudern, vor Furcht gelähmt sind und auf das Fallen der Bomben warten.
„ISRAEL MUSS sich gegen die Raketen verteidigen, die unsere südlichen Städte terrorisieren,“ erklärten israelische Sprecher. „Die Palästinenser müssen auf das Töten unserer Kämpfer innerhalb des Gazastreifens reagieren,“ gaben Hamassprecher bekannt.
Was den Zusammenbruch der Feuerpause betrifft, so gab es nie eine wirkliche Feuerpause.
Das Wichtigste an der Feuerpause im Gazastreifen hätte die Öffnung der Grenzübergänge sein müssen. Ohne den ständigen Versorgungsfluss kann es im Gazastreifen kein Leben geben. Aber die Grenzübergänge waren - abgesehen von wenigen Stunden hin und wieder – nicht geöffnet. Die Blockade des Landes, vom Meer her und des Luftraumes gegenüber einer anderthalb Millionenbevölkerung ist ein Kriegsakt, genau so wie wenn Bomben fallen und Raketen abgefeuert werden. Sie lähmt das Leben im Gazastreifen: sie zerstört die Verdienstmöglichkeiten und bringt Hunderttausende an den Rand des Hungers; Krankenhäuser hören auf zu funktionieren; Strom und Wasserzufuhr sind unterbrochen.
Diejenigen, die die Schließung - egal unter welchem Vorwand – entschieden haben, wussten, dass es unter diesen Umständen keine wirkliche Feuerpause geben kann.
Das ist die Hauptsache. Dann kamen die kleinen Provokationen, die dafür bestimmt waren, die Hamas solle darauf reagieren. Nach mehreren Monaten, während derer kaum Qassamraketen abgefeuert worden waren, wurde eine (israelische) Armeeeinheit in den Gazastreifen gesandt, um „einen Tunnel zu zerstören, der nah an den Grenzzaun“ herankam. Vom rein militärischen Standpunkt aus gesehen, wäre es viel sinnvoller gewesen, auf der israelischen Seite des Zaunes einen Hinterhalt zu legen. Aber das Ziel war, einen Vorwand für die Beendigung der Feuerpause zu finden, und zwar in einer Weise, die es ermöglichte, den Palästinensern die Schuld dafür zu geben. Und tatsächlich, nach mehreren solcher kleinen Aktionen, bei denen Hamaskämpfer getötet wurden, rächte sich die Hamas mit einem massiven Granatenbeschuss und - siehe da – die Feuerpause war beendet. Alle gaben der Hamas die Schuld.
UND WAS WAR das Ziel? Zipi Livni verkündete es offen: die Hamasherrschaft im Gazastreifen zu vernichten. Die Qassams dienten nur als Vorwand.
Die Hamasherrschaft liquidieren? Dies klingt fast wie ein Kapitel aus dem berühmten Buch von Barbara Tuchman „Der Marsch der Dummen“. Schließlich ist es kein Geheimnis, dass es die israelische Regierung war, die die Hamas anfangs mit aufbaute. Als ich einmal einen früheren Shin-Bet-Chef, Yacob Peri, darüber fragte, gab er eine seltsame Antwort: „Wir haben sie nicht geschaffen, aber wir behinderten auch ihre Entstehung nicht.“
Jahrelang wurde die islamische Bewegung in den besetzten Gebieten von den israelischen Behörden begünstigt. Alle anderen politischen Aktivitäten wurden rigoros unterdrückt, aber die Tätigkeiten in den Moscheen wurden erlaubt. Man kalkulierte einfach und naiv: zu jener Zeit wurde die PLO als der Hauptfeind angesehen und Yassir Arafat als der gegenwärtige Satan. Die Islamische Bewegung predigte gegen die PLO und gegen Arafat und deshalb wurde die islamische Bewegung als Verbündeter betrachtet.
Mit dem Ausbruch der 1.Intifada 1987 nahm die islamische Bewegung offiziell den Namen
Hamas an (die arabischen Anfangsbuchstaben der „islamischen Widerstandbewegung“) und schloss sich dem Kampf an. Selbst dann unternahm der Shin Bet fast ein Jahr lang nichts gegen sie, während Fatahmitglieder massenhaft exekutiert oder verhaftet wurden. Erst nach einem Jahr wurden auch Sheik Ahmed Yassin und seine Kollegen verhaftet.
Seitdem hat sich das Rad gedreht. Nun ist die Hamas der gegenwärtige Satan, und die PLO wird von vielen in Israel fast wie ein Ableger der zionistischen Organisation angesehen. Die logische Schlussfolgerung einer israelischen Regierung, die an Frieden interessiert ist, hätte weitreichende Konzessionen an die Fatah-Führung sein müssen: Ende der Besatzung, Unterzeichnung eines Friedensvertrages, die Gründung eines palästinensischen Staates, Rückzug zu den Grenzen von 1967, eine vernünftige Lösung des Flüchtlingsproblems, Entlassung der Gefangenen. Das hätte der Hamas sicher Einhalt geboten.
Aber Logik und Politik haben wenig mit einander zu tun; denn nichts davon geschah. Im Gegenteil. Nach dem Mord an Arafat erklärte Ariel Sharon Mahmoud Abbas, der Arafats Platz einnahm, zum „gerupften Huhn“. Abbas wurde nicht die geringste politische Errungenschaft zugestanden. Die Verhandlungen wurden – unter amerikanischer Schirmherrschaft – zum Witz. Der authentischste Fatahführer Marwan Barghouti wurde auf Lebenszeit ins Gefängnis geschickt. Und anstelle einer großzügigen Gefangenenentlassung gab es belanglose und beleidigende „Gesten“.
Abbas wurde systematisch gedemütigt. Fatah sah einer leeren Hülse gleich, und Hamas gewann einen überwältigenden Sieg bei den palästinensischen Wahlen – den demokratischsten Wahlen, die je in der arabischen Welt abgehalten worden waren. Israel boykottierte die gewählte Regierung. Beim folgenden internen Kampf gewann die Hamas die Macht im Gazastreifen.
Nach alledem entschied sich jetzt die Regierung Israels, die „Hamasherrschaft im Gazastreifen zu liquidieren“ – mit Blut, Feuer und Rauchsäulen.
DER OFFIZIELLE Name des Krieges ist „Gegossenes Blei“, zwei Wörter aus einem Kinderlied über den Trendel, ein Chanukka-Spielzeug.
Ihn „Wahlkampfkrieg“ zu nennen, wäre genauer.
Auch in der Vergangenheit wurden während der Wahlkampagne militärische Aktionen durchgeführt. Menachem Begin bombardierte während der 1981er Wahlkampagne den irakischen Atomreaktor. Als Shimon Peres behauptete, dies sei eine Wahltrick, schrie Begin bei einer Wahl-Ralley: „Juden, glaubt ihr wirklich, dass ich unsere tapferen Jungs in den Tod schicken würde oder schlimmer noch, sie von menschlichen Tieren zu Gefangenen nehmen ließe, nur um die Wahlen zu gewinnen?“ Begin gewann.
Peres ist kein Begin. Während der 1996er-Kampagne befahl er die Invasion in den Libanon. (Die Operation „Trauben des Zorns“). Jeder war davon überzeugt, dass er dies getan hatte, um die Wahl zu gewinnen. Der Krieg war ein Fehlschlag, und Peres verlor die Wahlen und Binyamin Netayahu kam ans Ruder.
Barak und Zipi Livni nehmen nun ihre Zuflucht zu demselben alten Trick. Nach den Umfragen wuchsen Baraks vorausgesagte Wahlergebnisse innerhalb von 48 Stunden um fünf Knessetsitze. Also etwa 80 tote Palästinenser pro Sitz. Aber es ist schwierig, über einen Stapel von Leichen zu gehen. Der Erfolg mag sich innerhalb einer Minute in Luft auflösen, wenn der Krieg von der israelischen Öffentlichkeit als Fehlschlag angesehen werden wird. Zum Beispiel wenn die Raketen weiterhin Be’er Sheba treffen werden oder wenn die Bodenattacke zu vielen israelischen Gefallenen führt.
Der Zeitpunkt war auch aus einem anderen Blickwinkel sorgfältig ausgewählt worden. Der Krieg begann zwei Tage nach Weihnachten, wenn die amerikanisch und europäisch politischen Verantwortlichen bis über Neujahr in Ferien sind. Die Kalkulation: selbst wenn jemand gewollt und versucht hätte, den Krieg zu stoppen, keiner würde seine Ferien aufgeben. Dies sicherte dem Krieg noch ein paar Tage ohne Druck von außen.
Ein weiterer Grund für diesen Zeitpunkt: es sind die letzten Tage von George Bush im Weißen Haus. Von diesem von Blut befleckten Schwachkopf könnte sogar eine begeisterte Unterstützung des Krieges erwartet werden – und so war es denn auch. Barack Obama hat sein Amt noch nicht angetreten und hatte einen guten Vorwand, sich still zu verhalten: „Es gibt nur einen Präsidenten“. Das Schweigen ist kein gutes Zeichen für die Amtszeit des Präsidenten Obama.
DIE HAUPTSACHE war, nicht dieselben Fehler zu machen wie im 2. Libanonkrieg. Dies wurde endlos in allen Nachrichtenprogrammen und Talkshows wiederholt.
Dies verändert die Fakten nicht: der Gazakrieg ist fast genau die Wiederholung des 2. Libanonkrieges.
Das strategische Konzept ist dasselbe: die zivile Bevölkerung durch unablässige Luftangriffe zu terrorisieren, und Tod und Zerstörung zu säen. Dies stellt für die Piloten keine Gefahr dar, da die Palästinenser keinerlei Flugabwehr besitzen. Man rechnete damit: wenn die ganze lebenserhaltende Infrastruktur des Gazastreifens zum größten Teil zerstört ist und Anarchie herrscht, wird sich die Bevölkerung erheben und das Hamasregime stürzen. Mahmoud Abbas wird dann auf dem Rücken eines israelischen Panzers nach Gaza zurückkommen.
Im Libanon hat diese Rechnung auch nicht funktioniert. Die bombardierte Bevölkerung, einschließlich der Christen, hat sich hinter der Hisbollah zusammengeschlossen, und Hassan Nasrallah wurde der Held der arabischen Welt. Etwas Ähnliches wird auch hier geschehen. Generäle sind zwar Experten bei der Anwendung von Waffen und dem Einsatz von Streitkräften, aber keine Experten von Massenpsychologie.
Vor einiger Zeit schrieb ich, die Gazablockade sei eine Art wissenschaftliches Experiment, um herauszufinden, wie weit man eine Bevölkerung aushungern lassen und ihr Leben zur Hölle machen könne, bevor sie dem Druck nachgibt. Dieses Experiment wurde mit der großzügigen Hilfe Europas und der USA durchgeführt. Bis jetzt ist das Experiment nicht gelungen. Die Hamas wurde stärker und die Reichweite der Qassams länger. Der gegenwärtige Krieg ist eine Fortsetzung des Experiments mit andern Mitteln.
Es könnte sein, dass die Armee „keine andere Alternative“ haben wird, als den Gazastreifen zurückzuerobern, weil es keinen anderen Weg gibt, die Qassams zu stoppen – außer dass man mit der Hamas ein Abkommen abschließt, das im Gegensatz zur Regierungspolitik steht. Wenn die Bodeninvasion beginnt, wird alles von der Motivation und den Fähigkeiten der Hamaskämpfer gegenüber den israelischen Soldaten abhängen. Keiner weiß, was dann geschehen wird.
TAG FÜR TAG und Nacht für Nacht sendet der arabische Aljazeera-Kanal die grauenhaftesten Bilder: Berge von verstümmelten Leichen, weinende Verwandte, die unter den Dutzenden von Leichen, die neben einander liegen, nach ihren Lieben suchen. Eine Frau zieht unter den Trümmern ihre junge Tochter hervor, Ärzte versuchen, ohne Medikamente das Leben der Verletzten zu retten. (der englisch-sprachige Aljazeera-Sender hat im Gegensatz zu seiner arabisch sprechenden Schwesterstation eine erstaunliche Wendung durchgemacht; er sendet nur „gereinigte“ Bilder und trägt frei zur israelischen Regierungspropaganda bei. Es wäre interessant zu erfahren, was da geschehen ist).
Millionen sehen diese schrecklichen Bilder, ein Foto nach dem anderen, Tag um Tag. Diese Bilder werden sich ihnen auf immer ins Gedächtnis einprägen: schreckliches Israel, abscheuliches Israel, unmenschliches Israel. Eine ganze Generation von Hassenden wird heranwachsen. Das ist der schreckliche Preis, den wir werden zahlen müssen, wenn längst alle anderen Folgen des Krieges in Israel vergessen worden sind.
Aber da gibt es noch etwas, das sich in das Gedächtnis dieser Millionen einprägen wird, das Bild der erbärmlich korrupten, passiven arabischen Regime.
Aus arabischer Sicht wird eine Tatsache oben anstehen: die Mauer der Schande.
Für die anderthalb Millionen Araber im Gazastreifen, die so schrecklich leiden, ist die einzige Öffnung zur Welt, die nicht von Israelis beherrscht wird, die Grenze mit Ägypten. Nur von hier können lebensnotwendige Nahrungsmittel und Medikamente kommen, die das Leben der Verletzten retten können. Die Grenze blieb auch auf dem Höhepunkt des Schreckens geschlossen. Die ägyptische Armee hat den einzigen Weg für Nahrungsmittel und Medikamente geschlossen, während Chirurgen die Verwundeten ohne Betäubungsmittel operieren.
Durch die ganze arabische Welt schallen vom einen zum anderen Ende die Worte von Hassan Nasralleh: die Herrscher Ägyptens sind Komplizen des Verbrechens. Sie arbeiten mit dem „zionistischen Feind“ zusammen, um den Widerstand des palästinensischen Volkes zu brechen. Ich möchte vermuten, dass sie nicht nur Mubarak meinen, sondern auch die anderen Führer, vom saudiarabischen König bis zum palästinensischen Präsidenten. Wenn man die Demonstrationen in der ganzen arabischen Welt sieht und den Slogans zuhört, dann erhält man den Eindruck, als ob für viele Araber ihre Führer bestenfalls als solche erscheinen, die Mitleid hätten oder schlimmstenfalls als erbärmliche Kollaborateure agierten.
Dies wird historische Konsequenzen haben. Eine ganze Generation arabischer Führer, eine Generation, die von der Ideologie des säkularen arabischen Nationalismus erfüllt war, die Nachfolger von Gamal Abd-al-Nasser, Hafez al-Assad und Yasser Arafat, mögen von der historischen Bühne weggefegt worden sein. Im arabischen Raum besteht aber nur eine einzige Alternative: die des islamischen Fundamentalismus.
Dieser Krieg ist wie die Schrift an der Wand: Israel versäumt die historische Chance, mit dem säkularen arabischen Nationalismus Frieden zu machen. Morgen wird es mit einer einförmigen fundamentalistischen arabischen Welt konfrontiert sein, mit Hamas hoch zehn.
EIN TAXIFAHRER in Tel Aviv, in dessen Taxi ich fuhr, dachte laut: Warum sollten nicht die Söhne der Minister und der Knessetmitglieder in eine Kampfeinheit einberufen und fort gesendet werden, damit sie bei der kommenden Bodeninvasion in Gaza den andern vorausgehen?
(Aus dem Englischen: Ellen Rohlfs, vom Verfasser autorisiert)
erstellt am 02.01.2009
http://www.uri-avnery.de/magazin/artikel.php?artikel=474&type=&menuid=4&topmenu=4
fotis Cezar
Uri Avnery: Melten lead
http://avnery-news.co.il/english/index.html
